. . .
. . .
. . .
Bir gün bir sokağa kıvrıldım, ahşap kapıyı gıcırdatarak açtım…
O kelimeyi duydum…
Bir sürü insan o kelimeyi tekrar edip duruyordu…
Bildikleri her şeyden arınmışlar… Kendilerini bırakmışlardı…
Tekrarladıkça heyecanlanıyorlardı…
Her tekrar hakikate yaklaştırıyordu onları…
Bütün kelimeleri yok eden o efsunlu kelimeyle ilk kez orada karşılaştım…
Aldatmayan…
Terketmeyen…
Koruyan…
Kollayan kelime;
Lâilâheillallah… Lâilâheillallah… Lâilâheillallah
Seyfullah Karaköse
